Toen ik een paar jaar geleden nog als docent Nederlands voor de klas stond, schreef een van mijn leerlingen eens aan me dat ik zijn BesterHeld was. Ik vermoed dat dat niet was omdat ik zo heerlijk kon oreren over het postmodernisme of omdat mijn lessen werkwoordspelling hem de rest van zijn leven bij zullen blijven, maar misschien vooral omdat ik in die jaren op zoek was naar mijn eigen geluk en dat geluk voor de klas aan mijn leerlingen doorgaf.

Toen ik stopte als docent en bij de VO-raad ging werken, werd ik uit de bubbel van mijn lokaalmuren getrokken. Ik kreeg er onder andere de kans om veel te leren over veranderpogingen op school – de zin en onzin die daar vaak over wordt verteld – en de kans om scholen daarbij te helpen. Inmiddels werk ik in een team dat zich focust op de actualisatie van het curriculum, een interessante opdracht voor het onderwijs in de komende jaren.

Maar hoeveel ik in die tijd ook (heb ge)leer(d): ik koester de tijd dat ik er als gelukkig leraar voor mijn leerlingen kon zijn en ik hoop dat ik als spargroepbegeleider veel trainees hetzelfde kan zien doen.